“Er was een moment dat ik dacht: ik kom hier nooit meer uit.”
Ik ben 23 en ik kwam bij Edulivo binnen als een schim van mezelf. Ik sliep niet meer. Ik had paniekaanvallen in de supermarkt, op de fiets, bij het horen van muziek. Maar het begon allemaal op dat ene feestje.
Ik werd verkracht. En toen het voorbij was, voelde ik niets. Of alles tegelijk.
Thuis durfde ik niets te zeggen. Ik was bang voor de reactie. Ik gaf mezelf de schuld. Ik was tenslotte zelf meegegaan.
Ik haalde alleen de morning-afterpil. Ik voelde me zo ontzettend alleen in de wereld.
En toen begon de misselijkheid. Dagen. Weken. En de paniek. Iedere ochtend begon boven het toilet. Soms 7 keer per dag.
Mijn hoofd zei dat het over moest zijn, maar mijn lijf geloofde dat niet.
De huisarts verwees me eerst naar de praktijkondersteuner, maar daar liep ik na twee gesprekken vast. Via via kwam ik bij Marije terecht. Bij haar vond ik iemand die niet schrok van mijn verhaal. Iemand die bleef. Die me hielp om stap voor stap woorden te geven aan wat ik had meegemaakt, en die tegelijk heel praktisch was: met oefeningen en handvatten voor het hier en nu.
We bespraken wat er fysiek gebeurt als je verkracht wordt. Hoe je lichaam in overlevingsstand gaat. Wat er gebeurt in de verloren seconde. Hoe bevriezen een reactie is van het zenuwstelsel en hoe dat systeem aan blijft staan. Dat was zo’n opluchting. Eindelijk begreep ik dat mijn reactie normaal was, al voelde niets normaal.
Ik leerde hoe paniek werkt. Wat het triggert. Wat ik kan doen als mijn adem stokt of mijn hart gaat racen. We oefenden met kleine dingen: ruimte innemen, grenzen voelen, zelf weer keuzes maken.
Dat klinkt misschien simpel, maar zelf kon ik er niet meer uitkomen.
Ik voel me nog steeds kwetsbaar. Maar ik voel ook kracht. Ik ga weer studeren. Ik durf weer in de collegezaal te zitten zonder bang te zijn om de controle te verliezen. En als dat wel gebeurt, dan weet ik wat ik kan doen.
En misschien het belangrijkste: ik schaam me niet meer voor wat mij is aangedaan. Hij is schuldig, niet ik. En zelfs nu ik dit opschrijf kost het me moeite dit te geloven. Het zit zo diep.
Herstellen na misbruik is geen rechte lijn is, maar het is wel mogelijk.
Dankjewel Marije, dat ik je tussen de sessies door mocht bellen en dat je steeds voor me klaar stond.
