Ik ben 28, vader van drie kinderen en werk fulltime. Van buiten lijkt het een mooi plaatje. Maar van binnen is mijn leven een chaos. Al jaren eigenlijk.
In mijn relatie liep het stroef, met m’n kinderen wilde ik het goed doen, maar ik voelde me steeds opgejaagd. Alsof ik alles moest controleren en tegelijk voelde ik me vaak machteloos.
Grenzen – dat woord kwam vaak terug in de gesprekken bij Marije. En juist dat is waar het bij mij zo vaak mis is gegaan.
In het verleden heb ik fouten gemaakt. Ernstige fouten. Dingen waar ik me heel erg voor schaam. Ik heb iemand pijn gedaan, iemand dichtbij. Het is moeilijk om daar woorden aan te geven, maar ik wil niet dat mijn verleden bepaalt wie ik vandaag ben of wie ik morgen word.
Ik kom uit een gezin waar veel misging. Mijn ouders deden wat ze konden, denk ik, maar zelf droegen ze ook een hoop onveiligheid mee. Ruzie, onvoorspelbaarheid, dingen waar niet over gepraat werd – dat was mijn basis. Wat grenzen waren, heb ik eigenlijk nooit goed geleerd. En daardoor heb ik ze ook bij anderen niet altijd herkend.
Toen ik bij Marije kwam, was ik moe. Moe van het vechten tegen mezelf. Moe van het schaamtegevoel. Maar ik wist één ding zeker: ik wilde het anders doen. Voor mijn kinderen. Zij verdienen een vader die oprecht, veilig en liefdevol is. Het voelde wel als laatste redmiddel. Eigenlijk heb ik veel te lang gewacht met hulp zoeken.
In de gesprekken werd er niet geoordeeld. Er werd geluisterd. Soms was het confronterend, maar altijd met respect. Ik leerde om stil te staan bij mijn eigen signalen en mijn lijf serieus te nemen. Ik kreeg opdrachten mee om te oefenen met grenzen, ook als dat spannend is.
Ik ontdekte dat ik niet over m’n eigen grenzen hoef om liefde te krijgen. En dat ik ook niet over die van anderen hoef om verbinding te voelen.
Het gaat niet ineens allemaal goed. Maar er is beweging. Mijn relatie blijft ingewikkeld, maar ik ben eerlijker geworden, ook over mijn angsten. Mijn kinderen zie ik nu vaker echt – met aandacht. En soms, heel soms, voel ik trots.
De relatie met het familielid dat ik pijn heb gedaan is nog kapot. Dat doet pijn, en soms voelt het alsof het nooit meer goedkomt. Maar ik wil wél verantwoordelijkheid nemen. Niet om het goed te praten – dat kan niet – maar om eerlijk te zijn over wat er is gebeurd.
Wat ik geleerd heb? Dat herstel begint met eerlijk durven kijken. En dat je mag groeien, zelfs als je verleden zwaar is.
Ik weet dat ik nog een weg te gaan heb, maar ik ga hem nu wél.
