‘Op de foto een van de opstellingen waarmee inzichtelijk werd hoe ik vast zat aan de angst van thuis.’
“Aan tafel wist ik precies hoe het werkte. Niet te veel zeggen. Niet opvallen. Aanvoelen hoe de sfeer was.”
Ik groeide op tussen mijn zussen. En ergens heb ik geleerd dat het veiliger was om me aan te passen.
Soms kreeg ik ineens een klap van mijn vader. Zonder waarschuwing. Ik wist nooit precies waarom. Misschien omdat hij moe was. Maar de boodschap was duidelijk:
‘Wees stil’
En dat werd ik. Ik zag wat er nodig was en deed het gewoon.
Hard werken. Verantwoordelijkheid nemen. Doorgaan.
Ook als het te veel werd. Daar was ik goed in.
Thuis deed ik hetzelfde.
Mijn vrouw heeft het niet makkelijk. Ze draagt veel mee en structuur houden is lastig voor haar. Met vier kinderen liep het thuis vaak op. En als ik dan thuiskwam, begon ik. Opruimen. Schoonmaken. Regelen. Zonder iets te zeggen.
Ik dacht dat dat liefde was.
Tot het moment dat het niet meer ging.
Na een ongeluk met één van mijn kinderen stond alles even stil. Het schreeuwde in mij: zo kan het niet langer.
In de gesprekken daarna merkte ik hoe weinig ik eigenlijk van mezelf wist. Wat voel ik? Wat heb ik nodig?
Ik had er nauwelijks woorden voor. Alleen dat het te veel was.
Langzaam kwam er iets anders naar boven. Boosheid.
Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Boosheid kende ik alleen van vroeger. Van onvoorspelbaarheid. Van onveiligheid.
Maar ik leerde dat het ook iets anders kan zijn. Dat het me iets vertelt. Dat het er mag zijn, zonder dat het escaleert.
Ik ben gaan oefenen.
Kleine dingen.
Niet alles meteen oplossen. Een grens aangeven op het werk.
Uitspreken wat ik nodig heb. Dat voelde vreemd. Onwennig.
Maar er veranderde iets. Een collega vroeg me laatst wat er met me was gebeurd. Mijn mening was er ineens ook.
Thuis begon er ook iets te schuiven.
Mijn vrouw gaat haar eigen proces. Daar heb ik veel respect voor.
En tegelijk leerde ik dat ik het niet meer voor haar hoef op te lossen.
Dat ik mag zeggen wat ik nodig heb.
Dat ik richting mag geven.
Soms zeg ik nu: “Zo gaat het voor mij niet meer. Hoe kunnen we dit anders doen?”
Niet vanuit boosheid. Maar vanuit rust. Er zijn nieuwe ritmes ontstaan thuis. Iedereen draagt meer bij. Er is meer ruimte. Ook voor ontspanning. En voor mij.
Ik merk dat ik er ben. Niet alleen voor de ander, maar ook voor mezelf. Dat voelt nog steeds onwennig.
Maar dit…
dit voelt voor mij als echte liefde.
